Rugby

NA CZYM POLEGA RUGBY

Celem gry w rugby jest przyłożenie piłki (wymagany jest jednoczesny kontakt piłki z ręką i murawą) na polu punktowym przeciwnika, znajdującym się za linią końcową boiska.

przyłożenie

PUNKTACJA

Przyłożenie nagradzane jest 5 punktami. Drużyna, która zdobywa przyłożenie, ma prawo wykonania próby podwyższenia – jest to kopnięcie piłki pomiędzy słupami i nad poprzeczką. Wykonuje się je z dowolnego punktu w linii prostopadłej do linii końcowej przechodzącej przez miejsce przyłożenia. Udane podwyższenie daje kolejne 2 punkty. Kop na bramkę w trakcie gry (tzw. drop goal – piłka przed uderzeniem musi mieć kontakt z podłożem) nagradzany jest 3 punktami, podobnie jak kop na bramkę z rzutu karnego.

dropgoal

OGÓLNE ZASADY

W rugby zawodnicy jednej drużyny mogą podawać sobie piłkę tylko do tyłu. Jeśli któryś z graczy popełni błąd i rzuci piłkę do przodu, zobaczymy bardzo charakterystyczny dla rugby element, jakim jest formacja młyna.

Młyn chaos

Za widowiskowość dyscypliny odpowiada w dużym stopniu możliwość zatrzymywania zawodnika z piłką poprzez przewrócenie go na ziemię. Taką akcję, ograniczoną pewnymi przepisami, nazywamy szarżą. W przypadku udanej szarży, atakowany zawodnik zazwyczaj natychmiast po upadku musi odłożyć piłkę na ziemię (jeśli nie zdąży wcześniej podać jej partnerowi). Wówczas gracze obu drużyn walczą o piłkę, tworząc ruck – formację na pierwszy rzut oka podobną do młyna – w którym zawodnicy wzajemnie się przepychają.

rugbszaezay

RUGBY „7” I „15”

W rugby można grać w siedem osób, jak i 15. Ponadto istnieją także odmiany 12- i 13-osobowe, jednak są one o wiele mniej popularne. W siedmioosobowym rugby, ze względu na większą intensywność wysiłku (gra się na tak samo dużym boisku we wszystkich odmianach), mecz trwa 2 x 7 min, natomiast w „15” – 2 x 40 min. W zwiąku z krótkim czasem trwania pojedynczego meczu w „siódemkach”, rozgrywki w tej odmianie prowadzone są w formie turniejów (dokładna formuła jest zależna od ilości zespołów, zwykle 1 drużyna bierze udział w 4-5 meczach w turnieju).

Odmianą, która jest najbardziej medialna i przyciąga przed telewizory miliony fanów, to „piętnastki”. Te rozgrywki są zazwyczaj prowadzone w bardziej profesjonalny sposób i cieszą się większym zainteresowaniem niż rugby „7”. Z drugiej strony, rugby siedmioosobowe zostało wprowadzone do programu letnich igrzysk olimpijskich. W rugby „7” jest więcej przestrzeni do gry, co wymaga bardziej szybkości, aniżeli masy i siły, która z kolei ma bardzo duże znaczenie w kontaktowym rugby „15”.

POZYCJE

Pozycje zawodników w rugby „7” i „15”
nr w rugby „7” nazwa pozycji nr w rugby „15”
1,3 Filar młyna 1,3
2 Młynarz 2
Druga linia młyna 4,5
Rwacz młyna 6,7
Wiązacz 8
4 Łącznik młyna 9
5 Łącznik ataku 10
6 Środkowy 12,13
7 Skrzydłowy 11,14
Obrońca 15

1 – FILAR MŁYNA
Najcięższy zawodnik na boisku, ponadto wyższy od młynarza. Na tle drużyny musi być także zdecydowanie silniejszy. Główne zadanie – utrzymanie młyna, wynoszenie innych w aucie. W grze otwartej zawodnicy poruszają się w okolicy przegrupowań, biorąc w nich bezpośredni udział lub podejmując wąską grę.

2 – MŁYNARZ
W porównaniu do filarów jest zazwyczaj nieco niższy, ale o podobnej sile i parametrach sprawnościowych. Ze względu na niezbyt okazały wzrost jest najmniej użyteczny w aucie, więc zazwyczaj wrzuca piłkę w korytarz. Młynarz musi do perfekcji opanować grę penetracyjną, świetnie czuć się w kontakcie z przeciwnikiem. Ze względu na szereg ważnych zadań na boisku od młynarzy oczekuje się dużej odporności psychicznej i zrozumienia gry.

4,5 – DRUGA LINIA MŁYNA
Zazwyczaj najwyżsi zawodnicy w drużynie. Siła ich nóg w dużej mierze decyduje o sile pchanego młyna. Jednocześnie mimo sporej wagi (min. 90-100 kg) są często wynoszeni w aucie, a ich głównym zadaniem jest właśnie wygrywanie piłki w tej formacji. W grze otwartej zawodnicy drugiej linii często podejmują próbę gry penetracyjnej blisko przegrupowań .

6,7 – RWACZE
Zawodnicy ci powinni legitymować się najwyższą sprawnością ogólną spośród zawodników młyna stanowiąc niejako pomost między formacją ataku i młyna. Rwacze mają bardzo wiele zadań na boisku począwszy od pomocy w aucie poprzez walkę w niemalże wszystkich przegrupowaniach, a także sporadyczne ustawianie się szeroko w grze otwartej.

8 – WIĄZACZ
Wysoki, masywny i odpowiedzialny za szereg zadań na boisku. Często wspomaga zawodników w ataku, podnosząc piłkę spomiędzy swoich nóg na końcu młyna, rozpoczynając akcję ofensywną. Aktywny w autach, a także grze otwartej

9 – ŁĄCZNIK MŁYNA
„Mózg” drużyny – wrzuca piłkę do młyna, rozpoczyna także grę po każdym rucku wybierając tempo i kierunek akcji. Przebiega w trakcie meczu najwięcej kilometrów (od rucka do rucka bez przerwy). Musi świetnie podawać w obie strony.

10 – ŁĄCZNIK ATAKU
Decyduje o tempie gry wachlarza, „rozrzuca” piłki, próbuje załamać linię przeciwnika. Świetnie podaje w obie strony i jest najlepszym kopaczem na boisku, gdyż często przenosi piłkę nogą w aut.

12,13 – ŚRODKOWI
Zawodnicy o kluczowych rolach w ataku i obronie. W obronie kryją w linii przy każdym rucku, młynie i aucie dobierając sobie zawodnika vis\’a\’vis z drużyny przeciwnika. W ataku często wchodzą w kontakt, starają się mijać przeciwnika.
12 (wewnętrzny) zawsze gra bliżej młyna niż 13 (zewnętrzny). 12 nie może mieć żadnych barier psychicznych, gdyż jego gra często ogranicza się do przyjęcia piłki w pełnym biegu i próbie sforsowania linii obrony.

11,14 – SKRZYDŁOWI
Głównym atutem tych zawodników powinna być szybkość, zwinność szarża oraz gra nogą. Skrzydłowi spełniają ważne zadanie zarówno w ataku, jak i w obronie tworząc wspólnie z obrońcą tzw. 3 strefę obrony.

15 – OBROŃCA
Charakterystyka tego zawodnika jest podobna do skrzydłowych. Obrońca musi być bezbłędny w chwytaniu wysokich piłek z powietrza oraz dysponować solidnym kopem, aby oddalać niebezpieczeństwo od własnego pola punktowego.

Źródło: http://www.rcc.czest.pl/site/4-na-czym-polega-rugby

Przepisy

Każdą połowę meczu oraz po każdych punktach grę wznawia się kopem piłki ze środka boiska, jest to kop z kozła (drop-gola). Drużyna przeciwna musi znajdować się za linią 10 metrów (od środka boiska), a piłka powinna przelecieć za tą linię bez wcześniejszego kontaktu z zawodnikami drużyny kopiącej. Zawodnicy drużyny kopiącej nie mogą przekroczyć linii środka boiska wcześniej zanim uczyni to piłka.
W rugby wolno podawać tylko do tyłu, za każde podanie do przodu lub wypadnięcie piłki z rąk w przód sędzia podyktuje młyn dla drużyny przeciwnej. Sędzia może zastosować prawo korzyści (przy tym i innych błędach) i jeżeli w posiadanie piłki wejdzie zespół, który nie popełnił błędu podania do przodu, może kontynuować grę. Natomiast nogą wolno piłkę kopać w dowolnym kierunku, ale biec do piłki mogą tylko ci zawodnicy z drużyny kopiącej, którzy znajdują się za kopiącym lub ci, których wyprzedził (wyzwolił) zawodnik, kopiący piłkę. Inaczej jest spalony i rzut karny.
Kop piłki w aut jest zagrywką taktyczną. Można w ten sposób przenieść piłkę o kilkadziesiąt metrów od własnego pola punktowego. Jeżeli piłka jest kopnięta zza linii pola obronnego, czyli linii 22 metrów i wyjdzie bezpośrednio w aut, wrzut nastąpi w miejscu opuszczenia boiska przez piłkę. Jeżeli zawodnik kopnie piłkę w aut bezpośrednio spoza tego pola, to aut będzie na wysokości kopu. Jeśli piłka po drodze odbije się od boiska wznowimy grę w miejscu wyjścia piłki na aut. W aucie najczęściej bierze udział ośmiu zawodników, ale można aut wyrzucić sobie samemu. Piłka musi być wyrzucona zza linii bocznej boiska i pokonać w powietrzu linię pięciu metrów. Wrzut musi nastąpić w środek korytarza utworzonego przez obie drużyny stojące od siebie w odległości jednego metra. Jeżeli wrzut jest tendencyjny (piłka wrzucona na jedną ze stron) drużyna przeciwna ma prawo wyboru, albo jest zmiana wrzutu i ona wprowadza piłkę do autu, lub jest młyn zwarty z jej wrzutem podyktowany na piętnastym metrze od linii bocznej.
W rugby nie wolno podstawiać nóg, łapać za głowę, szczypać, gryźć, kopać. To wszystko jest faulem i powinno być surowo karane przez sędziego. Wolno natomiast łapać przeciwnika za nogi, spodenki, koszulkę i przewracać go na ziemię (tzw. szarża), ale tylko wtedy, gdy jest w posiadaniu piłki. Rugby to sport dla przygotowanych, sprawnych i wytrwałych – dla ambitnych o dużym samozaparciu i odporności. Mówi się, że rugbista to „skończony” atleta, powinien posiadać szybkość sprintera, wytrzymałość długodystansowca, siłę zapaśnika a zręczność judoki.
Bardzo wiele problemów początkującym kibicom sprawia odróżnianie podczas gry spalonego. O jednym przypadku już mówiliśmy (po kopie). Może się zdarzyć, że o piłkę walczy kilku lub kilkunastu zawodników, jeżeli piłka znajduje się w powietrzu taki element (przegrupowanie) nazywa się „maulem” a gdy piłka jest na ziemi „rakiem”. Nie wolno atakować piłki od strony przeciwników. Zawodnicy nie biorący udziału w przegrupowaniu (maulu, raku) muszą znajdować się za nogami swoich ostatnich graczy walczących o piłkę, inaczej jest spalony i sędzia odgwiżdże karnego. Zawodnik, który upadnie z piłką na ziemię (np. po szarży) musi natychmiast z nią wstać lub odsunąć ją od siebie i nie może przeszkadzać innym zawodnikom w wejściu w jej posiadanie.
Karnego sędzia pokazuje uniesioną ręką do góry, wyprostowaną w łokciu, stojąc twarzą do drużyny, która nie popełniła przewinienia. Jeżeli sędzia ma rękę ugiętą w łokciu to znaczy, że podyktował rzut wolny, po którym nie wolno zdobyć punktów kopem na bramkę. Taka kara jest zarządzana za mniejsze przewinienia, np. za zbyt wczesne wysunięcie nogi przez młynarza, za podnoszenie w aucie. Wolnego sędzia dyktuje także za tzw. czysty chwyt „mam”. Jeżeli zawodnik znajdujący się na własnym polu obronnym 22 metrów złapie piłkę z powietrza kopniętą przez przeciwnika, będąc przynajmniej jedną nogą na ziemi i krzyknie „mam”, sędzia przerwie grę. W momencie wykonywania karnego lub wolnego drużyna przeciwna musi znajdować się 10 metrów od miejsca wykonania. Po kopie z rzutu karnego bezpośrednio w aut, piłkę do gry wprowadza drużyna, która wykonywała ten rzut.
W polskiej lidze wolno dokonać siedmiu zmian podczas meczu. Wprowadzono także zmiany czasowe. Jeżeli zawodnik doznał obrażeń i ma krwawiącą ranę, może opuścić boisko na 10 min – w jego miejsce wchodzi rezerwowy – po opatrzeniu kontuzjowany zawodnik wraca na boisko. Przy ponownym (krwawiącym) urazie zmiana musi być definitywna.

W rugby nie ma podziału na kategorie wagowe, są natomiast kategorie wiekowe, od najmłodszych (od 6 lat) poprzez juniorów  do seniora. Grać mogą zarówno mężczyźni, jak i kobiety.

bramka do rugby

Źródło: http://www.ksbudowlani.com

Visit Us On TwitterVisit Us On Facebook

Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych oraz funkcjonalnych. Każdy może zaakceptować pliki cookies albo ma możliwość wyłączenia ich w przeglądarce, dzięki czemu nie będą zbierane żadne informacje more information

Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych, reklamowych oraz funkcjonalnych. Dzięki nim możemy indywidualnie dostosować stronę do twoich potrzeb. Każdy może zaakceptować pliki cookies albo ma możliwość wyłączenia ich w przeglądarce, dzięki czemu nie będą zbierane żadne informacje

Close